Films van de maand - september

De Pathe Unlimited pas heeft een wereld voor mij geopend. De wereld van de films. Door deze pas ben ik gaan ontdekken wat de bioscoop allemaal te bieden heeft en kies ik soms ook een film uit waarvan ik niet zeker weet of die wel bij mij past. Elke maand vertel ik jou welke films ik de afgelopen maand heb gezien en wat mijn indruk was.

 
Dark places
Genre: Drama/ Thriller
Duur: 104 min


Na de verfilming van Gone Girl, is het volgende boek van Gillian Flynn verfilmd. Omdat ik onder de indruk was van Gone Girl, besloot ik op een zondagavond naar Dark Places te gaan. Het verhaal begint met een flashback; de hoofdrolspeelsters Libby Day zit op het politiebureau en wordt gevraagd om te vertellen wat er die nacht is gebeurd. Haar moeder en zusjes zijn vermoord. Vervolgens ga je vooruit in de tijd naar circa 25 jaar later. Libby Day wordt opnieuw geconfronteerd met wat er die bewuste nacht gebeurd is. 

De recensies liegen er niet om; de film is te simpel qua regie. Misschien is dat juist wat mij aansprak. Je wordt continu heen-en-weer geslingerd van het verleden naar het heden. Je komt stukje bij beetje bij de waarheid. Ik vind juist dat dit de film sterk maakt omdat je op zoek moet in een mysterie. De film draait niet meer en heeft vrij kort gedraaid. 

Pixels
Genre: Actie
Duur: 106 min

De old-skool videogames Pac-Man, Donkey Kong en Centipede kennen we allemaal. Althans, ik ben nog nipt in die tijd opgegroeid. In de film Pixels keren ze weer terug maar dan op een andere manier. De aarde wordt aangevallen door buitenaardse wezens, die daarbij gebruik maken van oude videogames. Deze moeten uiteindelijk worden verslagen. 

Van te voren wist ik niet echt wat ik van deze film zou moeten vinden. Uiteindelijk vind ik het een fantastische film maar vooral vanwege de droge humor en de werelden die bij elkaar komen. De wereld van de videogames en de wereld van de overheid die samen een oplossing moeten bedenken. Daarnaast brengt het ook herinneren met zich mee uit de tijd van de gameshallen. 

Schone Handen
Genre: Drama/ Thriller
Duur: 108 min 

Schone Handen is wederom een Nederlandse productie met Jeroen van Koningsbrugge en Thekla Reuten in de hoofdrol. Vele andere bekende Nederlandse acteurs hebben ook een rol in de film. De film gaat over Eddie die tot over z'n oren in de drugshandel zit terwijl zijn vrouw Sylvia steeds meer moeite heeft met deze situatie.

Een spannende film die je tot aan het einde in z'n greep houdt. Het is vrij Amsterdams dus daar moet je wel tegen kunnen. 

Everest
Genre: Avontuur/Drama
Duur: 121 min

Om de Mount Everest te kunnen beklimmen en ook daadwerkelijk de top te bereiken, moet je goed getraind en voorbereid zijn op de meest barre omstandigheden. Everest neemt je mee naar een expeditie naar de top van de hoogste berg ter wereld. 

Het verhaal van Everest is waargebeurd maar ik heb bewust niet van te voren opgezocht waar het precies over ging om zo veel mogelijk in de film te kunnen kruipen zonder te weten hoe het af zou lopen. Dat bleek bijzonder goed uit te pakken. Daardoor heeft de film mij juist gegrepen omdat ik een ander idee had over de afloop dan deze daadwerkelijk bleek te zijn. Deze film heb ik gezien in IMAX 3D. Hoewel ik deze film ook zeker in 2D gewaardeerd zou hebben, zorgt de uitvoering in IMAX wel voor piekfijne beeldkwaliteit. 

The Intern
Genre: Komedie
Duur: 121 min

Als je vaak naar de bioscoop gaat, pak je ook de trailers een aantal keren mee. Soms tot vervelend aan toe. Dat was het niet geval van The Intern. Elke keer weer, kon ik niet wachten tot het daadwerkelijk kunnen zien van deze film. En deze maand was dat op de valreep het geval!

The Intern gaat over de senior-stagiaires bij een online shopping bedrijf, onder leiding van Jules Ostin. De 70-jarige Ben Whittaker besluit te reageren op de oproep voor senior-stagiaires omdat hij het alleen thuis zitten als pensionado zat is. Hij heeft eindelijk weer een doel in z'n leven.

Ben Whittaker wordt gespeeld door Robert De Niro, die echt geknipt is voor deze rol. Zelden kan ik mij zo inleven in een hoofdpersonage als ik nu heb gedaan. Het is een meeslepend verhaal en je voelt mee met Ben Whittaker. Je voelt z'n enthousiasme bij het mogen starten als senior-stagiaires en je voelt zijn bezorgdheid om Jules Ostin. Natuurlijk met een leuke dosis humor! De film duurt circa 2 uur, wat redelijk lang lijkt voor een komedie maar de tijd vliegt als een trein.

In de maand oktober is The Walk in de bioscopen te zien. Daarin zal de hoofdpersoon over een touw gaan wandelen tussen de Twin Towers. Een twijfelgeval of ik deze zou moeten kijken in 3D met m'n hoogtevrees! We gaan het zien!